پري دريايي من، مي پرد بيرون ز آبش
مي زند بر قلب من باز، ز عشق نابش آتش
مي زند آتش به قلبم، قلب من سوخته امروز
پري دريايي ام كو، شده يك بار دگر روز
شده روز و او نيامد، پري دريايي من
خسته شد ز انتظارش، اين دل رويايي من
اين دل رويايي اما، مي رود به عمق دريا
پري دريايي ام نيست، شده يك خيال و رويا
پري دريايي ام كو، نور اميدم دگر نيست
نسوزد بار دگر شمع، دگر آتش شعله ور نيست

سفر ایستگاه

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظارتو

 کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام

قیصر امین پور

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

 همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آید که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

از این عشق حذز کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی

من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

"حذر از عشق؟" ندانم

نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت....

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد

فریبنده زاد و فریبا بمیرد

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزلها بمیرد

گروهی بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد

شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش باز کن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

شاید این فاصله هرگز به رسیدن نرسد       شاید این کالترین قصه به چیدن نرسد
بال پروازی اگز هست به سوغات بیار          مگذار این قفس این تن به پریدن نرسد
از تن خسته من بی تو در این غربت سرد   سایه‌ای مانده که شاید به تپیدن نرسد
رفته‌ای زود بیا، بر دل من                         خنجری مانده که شاید به بریدن نرسد
*****
سلام. این درسم هم چیزش دردسر داره! از مدرسه رفتنش تا کنکور و دانشگاه رفتنش. برای رفتن به دانشگاه باید علاوه بر خودم و مدارکم، یه عالمه

وسیله دنبال خودم راه بندازم. آخه یه شهر دیگه قبول شدم. حالا بماند که اصلا دوست ندارم برم خوابگاه. به هر حال برام دعا کنین. همیشه بهاری

باشین!